1860-1871 yılları arasında Osmanlı'nın dış politikası nasıldı?

Osmanlı İmparatorluğu'nun 1860-1871 yılları arasındaki dış politikası, devletin varlığını sürdürebilmesi için büyük güçlerle olan ilişkilerini dikkatlice dengeleme çabası üzerine inşa edilmiştir. Bu dönemde, hem iç hem de dış tehditlerle karşılaşan Osmanlı, özellikle Balkanlar'daki etnik hareketler ve Rusya'nın yayılmacı politikaları gibi zorluklarla başa çıkmaya çalışmıştır. Dönemin dinamikleri, Osmanlı'nın siyasi ve askeri stratejilerinin şekillenmesinde önemli bir rol oynamıştır.

1860-1871 yılları arasında Osmanlı'nın dış politikası, toprak bütünlüğünü koruma ve büyük güçler karşısında özerkliğini sürdürme üzerine odaklanmıştır. Bu dönemde Osmanlı, özellikle Rusya ve İngiltere'nin olası ittifaklarını ve Balkanlarda artan Panislavizm politikalarını dengelemeye çalışmıştır.

Bazı önemli dış politika olayları:

• Kırım Savaşı ve Paris Barış Antlaşması (1856). Osmanlı, bir Avrupa devleti olarak kabul edilmiş ve bağımsızlığı ile toprak bütünlüğü Avrupa devletlerinin garantisi altına alınmıştır.
• Eflak-Boğdan'ın Romanya'ya dönüşmesi (1862). Osmanlı, bu birleşmeye karşı çıkmış ancak başarılı olamamıştır.
• İngiltere'nin Osmanlı'nın toprak bütünlüğünü koruma politikası (1870'lere kadar). İngiltere, 1877-78 Osmanlı-Rus savaşına kadar Osmanlı'nın toprak bütünlüğünü desteklemiştir.

1871'den sonra İngiltere, Osmanlı'yı yıkmaya yönelik bir politika izlemeye başlamış ve Ermenileri bağımsızlık için kışkırtmıştır.